Adrian Budka i Maciej Humerski wspominali czasy reaktywacji

W Muzeum Widzewa Łódź odbyło się kolejne spotkanie z byłymi piłkarzami Klubu z alei Piłsudskiego. Tym razem kibice mogli porozmawiać z Adrianem Budką i Maciejem Humerskim.
Obaj zawodnicy bronili barw RTS-u w różnych okresach, ale mieli też wspólny okres występów w Widzewie w czasie reaktywacji Klubu i gry w niższych ligach. Do tego głównie wracali w swoim wspomnieniach podczas spotkania z sympatykami łódzkiej drużyny.
– Cała drużyna to byli dobrzy koledzy. Tak wspominam tę całą reaktywację. Szanuję tych chłopaków, którzy przyszli wtedy do Widzewa. Którzy na przykład przyjeżdżali z Wielunia, bo tacy też byli. Oddawali dużo żeby pomóc Klubowi. Jeśli usłyszeliby, że nie dostaną na paliwo to wiem, że i tak by przyjeżdżali, chcieliby trenować i pomóc. Naprawdę każdy z tych piłkarzy chciał oddać serce. To była najpierw IV, a potem III liga, ale każdy myślał przede wszystkim o tym, jak wesprzeć Widzew na boisku i poza nim – opowiadał Adrian Budka.

W tamtym czasie do zespołu Widzewa dołączył też bramkarz Maciej Humerski. Jak mówi, to był wyjątkowy czas nie tylko w samym Klubie, ale również wokół niego. – Wszystkie rzeczy, które się wtedy działy wokół Klubu – począwszy od transportu, przez wyżywienie, bazę treningową na ChKS-ie, gdzie trenowaliśmy zimą na zmrożonym boisku i nikomu nic nie przeszkadzało. Każdy z nas chciał iść z Widzewem do przodu, ale nie zawsze nasze umiejętności na to pozwalały, jednak ambicji i charakteru nie można było odmówić tamtej drużynie z początków reaktywacji. To był fajny czas i to już się nie powtórzy, jeśli chodzi o klimat wokół zespołu. Tak mi się wydaje.
Były golkiper czerwono-biało-czerwonych opowiedział też o swoich najlepszych i najgorszych chwilach jakie spędził w Widzewie. Dotyczyły one końcówek sezonów 2017/18 oraz kolejnego, gdy Łodzianie najpierw wywalczyli awans do II ligi, a następnie przegrali wyścig o wejście na zaplecze Ekstraklasy. – Jak byśmy przegrali z Lechią, to w ostatnim meczu moglibyśmy nawet grać w siedmiu albo w ogóle nie jechać do Ostródy. To, że Lechia z nami wtedy nie wygrała to było dla mnie największe pozytywne zaskoczenie wtedy. Największy minus to zdecydowanie rok później brak kolejnego awansu i mecz w Bełchatowie. W drużynie był wtedy jeden z obrońców, który musiał koniecznie grać, a ja wstawiłem się za Marcinem Kozłowskim. Ostatecznie wyszedł w tym meczu od pierwszej minuty, ale ostatecznie okazało się, że to nic nie dało.

Adrian Budka, który w Widzewie grał najpierw na przełomie XX i XXI wieku, a następnie po awansie do Ekstraklasy w 2006 roku, wspominał też tamten okres, z sezonu 2006/07. – Pamiętam Derby Łodzi, gdy zacząłem mecz na ławce rezerwowych, a już w piętnastej minucie musiałem wejść na boisko i strzeliłem bramkę i miałem asystę. Wygraliśmy wtedy 2:1. Dobrze wspominam też mecze w Ekstraklasie z Lechem czy Groclinem.
W tamtym czasie były pomocnik RTS-u był wyróżniającym się zawodnikiem ligi i dostał powołanie od selekcjonera kadry narodowej na jeden z towarzyskich meczów – ze Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi. – Reprezentacja Polski to jest dla mnie jednocześnie coś pozytywnego i negatywnego. To był tylko jeden mecz. Pojechałem wtedy na niego chory, ale nic nikomu nie mówiłem, bo pomyślałem: Powiem i już mnie więcej nie powołają. Wziąłem leki, czułem się dobrze, ale nie ma co się oszukiwać. Ten mecz mi nie wyszedł za bardzo i już drugiej szansy nie dostałem. To było za czasów selekcjonera Leo Beenhakkera. Mam odnośnie tego duży niedosyt – mówił podczas spotkania z fanami Widzewa.
Podczas spotkania w Muzeum Widzewa Łódź nie zabrakło też indywidualnych rozmów z kibicami, podpisywania zdjęć oraz wspólnych fotografii. Było to kolejne wydarzenie z cyklu spotkań organizowanych przez Stowarzyszenie RTS z piłkarzami, trenerami oraz działaczami związanymi z Klubem z alei Piłsudskiego.
0 Komentarzy