Maciej Terlecki spotkał się z kibicami w Muzeum Widzewa

To było interesujące, pełne wielu ciekawych historii, wspomnień i anegdot spotkanie w Muzeum Widzewa Łódź, gdzie na pytania kibiców i dziennikarzy odpowiadał były zawodnik łódzkiej drużyny – Maciej Terlecki.
Maciej Terlecki był piłkarzem klubu z alei Piłsudskiego najpierw w latach 1997-99, a następnie w okresie 2002-03. W tym czasie spotkał w drużynie oraz klubie wielu piłkarzy, trenerów i prezesów, o których barwnie wspominał po latach. Jak na przykład o okolicznościach swojego transferu z ŁKS-u do Widzewa. – Wybrałem Widzew, chociaż wtedy już wszyscy mówili mi: Nie idź do tego Widzewa, oni tam nie płacą. Tymczasem Andrzej Grajewski mi powiedział – Ja tobie zapłacę. Klub już był wtedy podzielony. Andrzej Pawelec negocjował z jednymi, a Andrzej Grajewski z innymi piłkarzami. Tak, jakby były Team Pawelec i Team Grajewski. Rzeczywiście – Andrzej Grajewski potrafił rozmawiać z zawodnikami i obiecać dużo. Gorzej było z dotrzymaniem obietnic – wspominał były pomocnik drużyny RTS-u.

Jego zdaniem po latach warto pamiętać i docenić to, co zrobił w latach 90. XX wieku z drużyną Widzewa trener Franciszek Smuda. – Ten świat piłki nożnej, w którym trzeba było się trochę „sprzedawać” i promować w mediach, to nie był jego świat. Po prostu lubił wyjść na trening, lubił pracę z zawodnikami – to był jego „konik”. Musiałem mu udowodnić, że chcę grać w Widzewie i nadaję się do jego drużyny. Dopiero jak zobaczył mnie w treningu, to docenił, ale nie pochwalił. To był jednak człowiek, który zmienił polską piłkę. Nikt wtedy tak nie grał w lidze, jak Widzew trenera Smudy z lat dziewięćdziesiątych. To był futbol totalny. Miał świetnych zawodników grających technicznie – mówił Maciej Terlecki podczas spotkania z kibicami Widzewa.
Były zawodnik wspominał też piłkarzy, którzy tworzyli tamtą drużynę oraz sposób działania Franciszka Smudy: – Jednym z lepszych piłkarzy jacy wtedy grali w Polsce, był Ryszard Czerwiec. Miał wszystko – strzał, przerzut, utrzymanie się przy piłce, drybling. Był też Zbyszek Wyciszkiewicz – człowiek nie do zdarcia, który chyba mógłby w Iron Manie biegać czy innych zawodach tego typu. Ogólnie był to świetnie skomponowany zespół. Wszyscy byli świetni technicznie, wybiegani i zmieniali się pozycjami i zadaniami na boisku. To wprowadził właśnie Franek Smuda. To zrobił między innymi z Rafałem Siadaczką. Piłkarza, który strzelał dużo bramek, cofnął do obrony. Z napastnika zrobił świetnego obrońcę. Podobnie było z Łukaszem Piszczkiem w Zagłębiu Lubin za czasów Smudy. W Widzewie Łapiński był stoperem, ale Smuda mówił: Obrońca masz piłkę, masz miejsce to masz dowolność gry w ofensywie. Tylko ten, kto był najbliżej niego wchodził na jego pozycję, na przykład pomocnik za obrońcę. To było siłą tamtego Widzewa – wielu piłkarzy potrafiło grać na wielu pozycjach.

Podczas pobytu i gry w Widzewie Maciej Terlecki współpracował z kilkoma trenerami. Oprócz Franciszka Smudy byli to m.in. Andrzej Pyrdoł, Orest Lenczyk, Marek Dziuba i… Wojciech Łazarek. – Było wiele śmiesznych historii z trenerem Łazarkiem, bo na przykład dosłownie przejął rolę klubowego lekarza i miał receptę na każdą naszą chorobę czy uraz. Jednak trzeba przyznać, że nas fizycznie przygotował. Bardzo ciężko się u niego trenowało i to były długie treningi, ale tak nas przygotował, że w końcu mieliśmy siłę do biegania, ale tak do sześćdziesiątej minuty. Potem światło gasło, jak to się mówi. Wytrzymałościowo byliśmy przygotowani, ale potem brakowało szybkości i w końcówkach wygrywali z nami rywale. Ale już później, po jego odejściu z klubu, ta praca z nim na treningach dała nam siłę i jakość w grze w sezonie, który zakończyliśmy wicemistrzostwem Polski wiosną 1999 – wspominał Maciej Terlecki.
Podczas spotkania w Muzeum Widzewa Łódź nie zabrakło też indywidualnych rozmów z kibicami, podpisywania koszulek i zdjęć oraz wywiadów dla mediów. Było to kolejne wydarzenie z cyklu spotkań organizowanych przez Stowarzyszenie RTS z piłkarzami, trenerami oraz działaczami związanymi z Klubem z alei Piłsudskiego.
0 Komentarzy